Serra do Courel, Galicia (Dez anos antes)

(Tes que incluir unha descrición do lugar, imaxes e facer mención á apariencia física dos personajes, se non non os podemos imaxinar. Corrixe as faltas sinaladas en negrita, suprime as repeticións e fíxate como tes que separar os parágrafos. Na túa historia ten que suceder algo que quede pendente de continuar na seguinte entrada que crees e que deixe con intriga ós que a lean.)

Hai anos recordo que no Courel fixemos unha parada para comer nunha montaña eu mais Óscar un rapaz de mediana estatura,co pelo marron e de  ollos verdes, Xacobe que era alto,forte e rubio con ollos azuis e Piero que era baiso de pelo negro e ollos marrons. Separamonos das rapazas e subimos a un sitio alto que tiña muita neve e no que abia unhas pedras. Limpamos as pedras que tiñan neve e para que non se nos enfriase o cu pusemos unhas chaquetas nas pedras.

Comezamos a comer e Óscar gritoulle as rapazas se querian un bistec que el llos tiraba a baixo.Todos comezamos a rir e Piero diso que non o fiseramos rir que senon perdia o equilibrio  e caia pola montaña a baixo. Enton comezamos a facer o parbo e el comezou a rir e esbarou e case cae pola montaña a baixo  pero amarrouxe  a unha pedra. As rapazas comezaron a berrar,pero eu mais Xacobe collimolo polos brazos e subimolo para riba outra vez e todos comezamos a rir.

Chegou a hora de marchar e os rapaces fixemos unha carreira costa abaixo pola neve e Xacobe foise tirar enriba miña, caiu e botou a rodar pola costa a baixo e botamos todos a rir e a decirlle que iso pasoulle por parvo,xa era hora dirnos enton derºrepente comezou unha tormenta de neve e tibemos que botar a correr hasta o refusio,pero cando chegamos ao refusio todos cheos de neve e mortos de frio e non faciamos mais que tremer,dimonos conta de que algo pasaba,Óscar non estava!

Cando conseguimos atopar a Óscar que estaba a tremer do frio e cheo de neve ata as orellas e a decir que tiña fome e sede,marchamos para o noso seguinte destino,Cangas onde Rodri diso que o que miráramos nesa praia era unha serea,enton todos reímonos del pero el seguia insistindo en que era unha serea e marchou mirar aver se era realmente unha serea ou non,e manu marchou  indignado e enfadado por que Rodri pensaba que existian as sereas e marchar el so a mirar se de verda era a serea ou non,eu fun detras de Manu para facer que bolbera e non marchara el so tamen pero non fixo caso e marchou de todas formas.

Primeira parada da viaxe: Estocolmo.

A autora da novela: Andrea Maceiras.

Andrea Maceiras 

Andrea Maceiras Lafuente; naceu en A Coruña (1987). É licenciada en Filoloxía Galega e Hispánica. Obtivo varias veces o Certame Literario

Viaxar en Interrail. Que é iso?

É un billete de tren, a un precio reducido, que permite aos menores de 26 anos circular libremente pola rede de ferrocarriles europeos durante un mes. Co paso do tempo, ampliouse a idade permitida aos viaxeiros, ata chegar a suprimirse o lìmite da idade.

O billete interrail e solo para os residentes europeos.

        

Baiona. Miriam ano 2000 primera y 2 parte.

                       
Baiona é un dos lugares máis fermosos que vin na miña viaxe de Interrail, cos seus edificios e súas casas moi bonitas, un lugar con costa, o mar bate coas pedras, o máis belo.
Eu estaba cos meus amigos no Parador de Baiona, estaba bendo como a auga do mar batía contra as pedras da costa e facía a espumiña esa que a mín me deixaba fascinada, tamén o ceo azul, un azul claro e brillante e facía sol un sol fermoso, era tan relaxante, cando de proto Piero me tocou no brazo e eu asosbrada o vin.

- Miri onde imos a comer? perdoa si te asusteí.
- Supoño que iremos a un bar, preto de aquí. Non tranquilo estaba pensando.
-Imos- dixome Piero

E eu comencei a andar,  o seu lado, Nos diriximos todos ao bar máis proximo que había por alí cerca pero cando chegamos estaba pechado, e nos estrañou bastante pero seguimos camiñando ata encontrar o seguinte, que tamén estaba pechado, seguimos andando e nos atopamos cun restaurante cuxo nome nos impactou ( O pais dos sorrisos ) entramos algo abraiados, e empezamos a escoitar unha música baixiña e relaxante, a decoración super bonita e as mesas algunhas eran cadradas e outras redondas nos nos sentamos unha cuadrada bastante grande. viu un camarero e nos dixo:

- Bos días. Como estan? Ides tomar algo?

Nos respondimos e tamén lle preguntamos moi educados. Ao pouco rato, Mía preguntoulle: 

-Perdoa, por que hay bares pechados por aquí? 

O camareiro respondeu: 

-Moitos donos dos bares foron a xunta os seus familiares fora de aquí a pasar as vacacións de semana Santa. Entón esta semana nos se apotan aquí e pecharon os bares.

Despois de escoitalo empezamos a comer, e o acabar pagamos e nos fomos a seguir visitando Baiona.




Despois de dous días viaxando en tren chegamos a París,  nada mais chegar fomos a ver a torre Eiffel, iamos a subir a ver as vistas dende arriba e de supeto miña compañeira Desi viu unha amiga sua que se chama Marta fomos a falar con ela e acordamos de quedar para vernos todos o día seguinte e pasar todo o día xuntos...

Como se viaxa con Interrail?