Mostrando entradas con la etiqueta Serra do Courel. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Serra do Courel. Mostrar todas las entradas

viernes, 11 de marzo de 2016

Serra do Courel, Galicia (Dez anos antes)

(Tes que incluir unha descrición do lugar, imaxes e facer mención á apariencia física dos personajes, se non non os podemos imaxinar. Corrixe as faltas sinaladas en negrita, suprime as repeticións e fíxate como tes que separar os parágrafos. Na túa historia ten que suceder algo que quede pendente de continuar na seguinte entrada que crees e que deixe con intriga ós que a lean.)

Hai anos recordo que no Courel fixemos unha parada para comer nunha montaña eu mais Óscar un rapaz de mediana estatura,co pelo marron e de  ollos verdes, Xacobe que era alto,forte e rubio con ollos azuis e Piero que era baiso de pelo negro e ollos marrons. Separamonos das rapazas e subimos a un sitio alto que tiña muita neve e no que abia unhas pedras. Limpamos as pedras que tiñan neve e para que non se nos enfriase o cu pusemos unhas chaquetas nas pedras.

Comezamos a comer e Óscar gritoulle as rapazas se querian un bistec que el llos tiraba a baixo.Todos comezamos a rir e Piero diso que non o fiseramos rir que senon perdia o equilibrio  e caia pola montaña a baixo. Enton comezamos a facer o parbo e el comezou a rir e esbarou e case cae pola montaña a baixo  pero amarrouxe  a unha pedra. As rapazas comezaron a berrar,pero eu mais Xacobe collimolo polos brazos e subimolo para riba outra vez e todos comezamos a rir.

Chegou a hora de marchar e os rapaces fixemos unha carreira costa abaixo pola neve e Xacobe foise tirar enriba miña, caiu e botou a rodar pola costa a baixo e botamos todos a rir e a decirlle que iso pasoulle por parvo,xa era hora dirnos enton derºrepente comezou unha tormenta de neve e tibemos que botar a correr hasta o refusio,pero cando chegamos ao refusio todos cheos de neve e mortos de frio e non faciamos mais que tremer,dimonos conta de que algo pasaba,Óscar non estava!

Cando conseguimos atopar a Óscar que estaba a tremer do frio e cheo de neve ata as orellas e a decir que tiña fome e sede,marchamos para o noso seguinte destino,Cangas onde Rodri diso que o que miráramos nesa praia era unha serea,enton todos reímonos del pero el seguia insistindo en que era unha serea e marchou mirar aver se era realmente unha serea ou non,e manu marchou  indignado e enfadado por que Rodri pensaba que existian as sereas e marchar el so a mirar se de verda era a serea ou non,eu fun detras de Manu para facer que bolbera e non marchara el so tamen pero non fixo caso e marchou de todas formas.